Computers zijn geen vrienden van mij. Waarom zij zich steeds meer in mijn omgeving bevinden is mij een raadsel. Ook thuis dringen ze zich steeds meer op. Ze eten zelfs mee, terwijl ik ze niet uitgenodigd heb. Nu ben ik redelijk gastvrij, maar ongenode gasten moeten heel wat in hun mars hebben, willen ze kunnen aanschuiven.Alhoewel...... ik vind het moeilijk om toe te geven, maar ze hebben wat in hun mars. Ik was al overtuigd dat Web 2.0 vele bruikbare toepassingen biedt voor mijn werk. Door nu nader kennis te maken met web 2.0 begrijp ik hoe ik de 23 dingen beter kan toepassen.
Zo ben ik geinteresseerd in RSS. Dit is een mooie toepassing voor mijn werk. Om niet om te komen in alle (meer en minder) bruikbare informatie, om niet zelf steeds de websites te moeten checken op nieuwe informatie is een alert door middel van RSS een oplossing. Deze toepassing zouden we op onze website moeten plaatsen. Zeker bij zoekvragen van gebruikers.
Een weblog is zinvol om kennis te delen met elkaar. En foto's delen hoort natuurlijk bij kennis delen.
Eigenlijk had ik vanaf de geboorte van mijn zoon een weblog moeten maken voor hem, ipv fotoboekjes en geschreven verhaaltjes over mooie gebeurtenissen. Zo heb ik voor mijn verjaardag ook een weblog gekregen, een prachtig document. Het enige probleem is dat de computer er altijd bij aan te pas moet komen om hiervan te kunnen genieten.
Samenvattend: web 2.0 is uiterst zinvol, maar eventjes onder ons: ik ben bang.... ik heb angst.... en nachtmerries hoe ik web 3.0 en 4.0 ga overwinnen. Want de computer zal nooit een dierbare metgezel worden. Hooguit een nuttig werktuig.
